Er valt zo veel te vertellen over kinderen met het Angelman Syndroom. Zij zijn zo veel meer dan de beperking die ze hebben.

Ze hebben allen een verschillend karakter. En ze hebben humor! Want Angelmankinderen hebben gevoel voor pretsituaties en kunnen de boel amuseren door hun fratsen. Om u een voorbeeld te geven: De hele familie zit bijeen aan tafel. Ongezien reikt Nina met haar tenen tot bij de schakelaar en doet plots het licht uit! Ze schatert dan van de lach om onze verbaasde kreten. Dit doet ze nog een paar keer tot groot plezier van iedereen en daarbij klapt ze in haar handen van pret.

Sommige acties zijn achteraf pas grappig. Bijvoorbeeld de streken van Tessa. In de supermarkt maakt ze pakken open of draait aan doppen van colaflessen ... en houdt ze dan op hun kop: Tessa brengt graag actie in de tent.

Angelmankinderen zijn tegelijk ook heel communicatief. Ze lachen naar iedereen, vinden het geweldig om kiekeboe-spelletjes te doen en knuffelen graag met mensen die ze graag zien. De meesten kunnen dat wel waarderen.

Het spreken is moeilijk en daardoor ontwikkelen ze een heel eigen manier van communiceren. Dat kun je verder oppakken door middel van logopedie. Ze kunnen bijvoorbeeld werken met een beperkt aantal pictogrammen.

Ieder kind heeft zijn eigen karakter en kan  zijn wil duidelijk aangeven, zoals iets eten, of iets pakken. Het specifiek benoemen van ongemakken blijft lastig voor hen.

De moeder van Luis geeft een voorbeeld:

Ze draaien gewoon mee in een gezin. Ze ontwikkelen zich. Ze kunnen zich steeds beter in evenwicht houden en gaan steeds beter lopen. Ze lopen zelfs de trap op en kunnen zelfstandig uit een beker drinken. Ook begrijpen ze steeds meer, niets ontgaat hen. Dat lijkt te maken te hebben met het correct afstemmen van medicijnen die ze krijgen tegen epilepsie. Angelmankinderen zijn geen doorsnee-epilepsiepatiënten, Angelmankinderen hebben last van wat de artsen noemen 'een continu verhoogde achtergrondactiviteit'. Dat meten ze met een EEG. De medicijnen die ze krijgen, brengen meer rust in hun hoofd en daardoor kunnen ze meer kennis opnemen. Een voorbeeld van Tessa’ s moeder: “ Toen we laatst met het  hele gezin aan het zeilen waren zei mijn zoontje:'Tessa heeft geen fluitje aan haar zwemvest.' Tessa ging zoeken en pakte het fluitje op.”

Kinderen met het Angelman Syndroom kunnen naar school en kunnen spelen met andere kinderen en met u.

Een voorbeeld van samen spelen: De basis is dat u het kind contact laat maken met u, niet andersom. U gaat dus eerst naast het kind zitten, niet te dicht bij, en doet precies hetzelfde als het kind, bijvoorbeeld aan wieltjes van een auto draaien. Het kind ontdekt op een bepaald moment dat u hetzelfde doet als hij/zij en gaat uitproberen of u dat steeds doet. U wacht tot hij/zij u aankijkt. Zo legt het kind zelf contact, een basis om dichterbij te komen en samen te spelen. Angelmankinderen zijn dan wel misschien geen autisten, maar ze hebben deels dezelfde problemen als autistische kinderen (bijvoorbeeld geen taal, concentratieproblemen, dyspraxie, moeite om langer oogcontact te maken, anderen in hun handelen te volgen en vooral met imitatie). Daarom werkt de methode ook goed bij hen. Zo kunt u samen uren uit het raam kijken, met water spetteren en papier scheuren. Als u contact hebt en samen kunt spelen, kunt u het kind ook dingen leren.

Ze zijn buitengewoon blij als ze kunnen zwemmen. Spartelen in het water is een zeer groot plezier voor hen. Verder hebben ze vaak een grote interesse in dieren; paarden en honden worden vaak ingezet bij therapieën.

Ze kunnen ook gaan logeren bij familie of vrienden. Er zijn zorgboerderijen waar ze een weekend kunnen logeren. Het is een verandering die ze prima aankunnen. Ze vinden het vaak zelfs leuk.